چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی،
چه بغص ها که در گلو رسوب شد نیامدی،
خلیل آتشین سخن، تبر به دوش، بت شکن،
خدای ما دوباره سنگ و چوپ شد نیامدی،
برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه!
ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی،
تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام،
دوباره صبح ظهر! غروب شد نیامدی.
شاید این جمعه بیاید............................
عشق آنقدر مقدس است که وقتی از در وارد می شود، نفس با تمام جاه طلبی جایش را به او می دهد.
همیشه می گفت، آدم عاشق باید حرف دلش رو گوش کند نه عقل را؛ اما وقتی حرف ازدواج پیش آمد، گفت از روی عقلت کار کن، نه دلت.
پروردگارم معبودم معشوقم، اگر جنت بود بی تو، و گر دوزخ بود با تو، ز جنت ها گریزانم، به دوزخ ها عذابم کن.
خدایا ما اگر بد کنیم تو را بنده های خوب فراوان است، اما گر مدارا نکنی، ما را خدای دیگر کجاست؟
انسان بزرگ کسی است که قلب کودکانه اش را از دست ندهد.
من به تنهایی خود تا به ابد عادت کردم
بس که در عشق، به پای تو سماجت کردم
دلم از عشق، با دل تو، هیچ نگفت
من در عاشق شدنم نیز نجابت کردم
و بغض می کند دلم دوباره با نبودنت
هزار اشک می چکد برای هر ندیدنت
و من به خواب دیده ام عبود دیگر تو را
ز شوق جان دهم برای باز دیدنت
من زنده بودم اما انگار مرده بودم
از بس که روزها را با شب شمرده بودم
ده سال دور و تنها، تنها به جرم اینکه
او سر سپرده می خواست من دل سپرده بودم
ده سال می شد آری در ذره ای بگنجم
از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم
در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد
گویی به جای خورشید من زخم خورده بودم
وقتی غروب می شد، وقتی غروب می شد
کاش آن غروب ها را از یاد برده بودم
خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید.
آن زمان که خبر مرگ مرا
از کسی می شنوی، روی تو را
کاشکی می دیدم
شانه بالا زدنت را بی قید
و تکان دادن دستت که
که مهم نیست زیاد
و تکان دادن سر را که
عجیب!عاقبت مرد!
افسوس
کاشکی می دیدم
من به خود می گویم
چه کسی باور کرد جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاکسترکرد.
گفتم: سلام حافظ؛ گفتا: علیک جانم
گفتم: کجا روی؟ گفت: والله، خودم ندانم
گفتم: بگیر فالی، گفت: نمانده حالی
گفتم: چگونه ای؟ گفت: در بند بی خیالی
گفتم که: تازه تازه، شعر و غزل چه داری؟
گفتا: که می سرایم شعر سپید، باری
گفتم: ز دولت عشق؟ گفتا: که کودتا شد
گفتم:رقیب تو، گفتا: الحمد کله پاشد
گفتم:کجاست لیلی، مشغول دلربایی؟
گفتا: شده ستاره در فیلم سینمایی
گفتم: بگو ز خالش؛ آن خال آتش افروز
گفتا: عمل نموده دیروز یا پریروز
گفتم: بگو ز مویش، گفتا: که مِش نموده
گفتم: بگو ز یارش، گفتا: ولش نموده
گفتم:چرا؟ چگونه؟ عاقل شده ست مجنون
گفتا: شدید گشته معتاد گردوافیون
گفتم: کجاست جمشید، جام جهاننَمایَش؟
گفتا: خریده قسطی، تلویزیون؛ به جایش
گفتم: بگو ز ساقی، حالا شده چه کاره؟
گفتا: شده ست مُنشی، در دفتر اداره
گفتم: بگو ز زاهد، آن رهنمای منزل
گفتا: که دست خود را بردار از سرِدل
گفتم: ز ساربان گو با کاروان غم ها
گفتا: دوو، پژو، یا گلف نوک مدادی
گفتم: که قاصدک کو؟ آن باد صبح شرقی
گفتا: آژانس دارد با تورهای دنیا
گفتم: بگو ز محمل، یا از کجاوه یادی
گفتا: جای هدهد، دیش است و ماهواره
گفتم: سلام ما را باد صبا کجا برد
گفتا: به پست داده؛ آوُرد یا نیاوُرد؟
گفتم: بگو ز مشک آهوی دشت زنگی
گفتا: که ادکلن شد در شیشه های رنگی
گفتم: سراغ داری میخانه ای حسابی؟
گفتا: که آنچه بوده، گشته چلوکبابی
گفتم: بیا دو تایی لب تر کنیم پنهان
گفتا: نمی هراسی از چوب پاسبان؟
گفتم: شراب نابی، تو دست و پا نداری؟
گفتا: که جاش دارم، وافور با نگاری
گفتم: بلند بوده، موی تو، آن زمان ها
گفتا: به حبس بودم؛ از تَه زدند آن را
گفتم: شما و زندان؟ حافظ مرا گرفتی؟
گفتا: ندیده بودم، هالو به این خرفتی؟...
گله می کرد ز مجنون لیلی، که شده رابطه مان ایمیلی
حیف از این رابطه انسانی، که چنین شد که خودت می دانی
عشق وقتی بشود "دات کامی"، حاصلش نیست بجز ناکامی
نازنین، خورده مگر گرگ تو را؟ بُرده "دات کام" و "دات ارگ" تو را؟
بهرَت ایمیل زدم پیشترَک، جای "سابجکت" نوشتم به درَک
به درَک، گر دل من غمگین است؛ به درَک؛ گر غم من سنگین است
به درَک، رابطه گر خورده ترَک، قطع آن هم به جهنم به درَک...
آنقدر دلخور از این ایمیلم، که به این رابطه هم بی میلم
مرگ لیلی، نت و مِت را ول کن، همه را جای "اوکی" ، "کنسل" کن
"آف "کن کامپیوتر را جانم، یار من باش و ببین من، "آنم"
اگرت حرفی و پیغامی هست، روی کاغذ بنویسش با دست
نامه یک حالت دیگر دارد، خط تو لطف مکرر دارد
خسته از "فونت" فورمَت" شده ام
دلخور از گردالی @ شدم
کرد "ریپلای" به لیلی، مجنون؛
که دلم هست از این "سابجکت" خون
باشه فردا تلفن خواهم کرد
هر چه گفتی که بکن، خواهم کرد
زودتر پیش تو خواهم آمد،
هی مرتب به تو سر خواهم زد
راست گفتی تو عزیزم لیلی
دگر از من نرسد ایمیلی
نامه ای پست نمودم بهرت
به امیدی که سر آید قهرت...
تقدیم به آنان که در این دنیای خاکی، همه چیز را با عشق می بینند