دانشجو

اهل دانشگاهم
روزگارم خوش نیست
ژتونی دارم
خرده عقلی، سر سوزن شوقی  
اهل دانشگاهم
پیشه ام گپ زدن است
گاهگاهی می نویسم تکلیف
 می سپارم به شما
تابه یک نمره ناقابل بیست
 که در آن زندانی است
دلتان زنده شود
 چه خیالی؟ چه خیالی؟ می دانم
گپ زدن بیهوده است
 خوب می دانم، دانشم بیهوده است 
استاد از من پرسید
 چقدر نمره از من می خواهی؟
اهل دانشگاهم
قبله ام آموزش
 جانمازم جزوه
 مشق از پنجره ها می گیرم
 همه ذرات وجودم متبلور شده است
درسهایم را وقتی می خوانم
که خروس می کشد خمیازه
 مرغ و ماهی خواب است
خوب یادم هست
 مدرسه باغ آزادی بود
درس بی کرنش می خواندیم
 نمره بی خواهش می آوردیم
 تا معلم پارازیت می انداخت
 همه غش می کردیم
و کلاس چقدر زیبا بود
 و معلم چقدر حوصله داشت
درس خواندن آن روز مثل یک بازی بود
کم کمک دور شدم از آنجا
بار خود را بستم
 عاقبت رفتم در دانشگاه
رفتم از پله کامپیوتر بالا
 چیزها دیدم در دانشگاه
من گدایی دیدم در آخر ترم
 دربدر می گشت
نمره ای بهر قبولی می خواست
من کسی را دیدم
 که از دیدن یک نمره
 ده دم دانشگاه پشتک می زد
  شاعری دیدم
 هنگاه خطابه
 به خرچنگ می گفت ستاره
و اسید نیتریک را جای نوشابه می نوشید
همه جا پیدا بود
 هم جا را دیدم
 بارش اشک از نمره تک
 جنگ آموزش با دانشجو
حذف یک درس به فرماندهی کامپیوتر
 فتح یک ترم به دست ترمیم
قتل یک لبخند در آخر ترم
همه را من دیدم
من به یک نمره ناقابل ده خشنودم
 من به لیسانس قناعت دارم
من نمی خندم اگر دوست من می افتد
من نمی خندم اگر نرخ ژتون را دو برابر می کنند
 و نمی خندم اگر موی سرم می ریزد
من در این دانشگاه
 در سراشیب کسالت هستم
 خوب می دانم استاد کی کوئیز می گیرد؟
 برگه حذف کجاست؟
 سایت و رایانه آن مال من است
نقلیه و دانشکده از آن من است
 ما بدانیم اگر سلف نباشد همگی می میریم
و اگر حذف نباشد همگی مشروطیم

                                              گفتم تو شیرین منی، گفتا توفرهادی مگر

                 گفتم خرابات می شوم، گفتا تو آبادی مگر

                                                          گفتم ندادی دل به من، گفتا تو جان دادی مگر

                                           گفتم ز کویات می روم، گفتا تو آزادی مگر

                گفتم فراموشم نکن، گفتا تو در یادی مگر

 

---

                   من در این ظلمت شب خیره به دیدار توام

                               دراین سردی غم گوش به آوای توام

                                          آتش عمق وجودم ز تو سرخی دارد

                                                     دل من تیره و من چشم به دیدار